alone

حالم بد است... از تحلیل کردن زیاد خسته شده ام، از تحلیل شنیدن زیاد هم...
درست است که اینترنت باعث شده از دو ور دنیا صحبت کنیم اما دلیل نمی شود که زندگی ام را از راه به آن دوری اینقدر حق به جانب تحلیل کنند...
انتقاد شنیدن سخت است همیشه، کسانی که از روی دلسوزی انتقاد می کنند هم کم اند همواره. این ها را می فهمم... اصلا حتی بحث من سر درست بودن یا نبودن حرفشان نیست...
احساس کمبود محبت می کنم به شدت. اینجا محبتی که از محیط می گیریم مینیموم است. آدم ها آنقدر با هم کاری ندارند، آنقدر ها یکدیگر را آنالیز نمی کنند...
دوستان صمیمی، خسته ام از انتقاد شنیدن...
دلم می خواهد یکی را بغل کنم و گریه کنم...
هیچ کس نیست...